مدرسه علمیه الزهراء گیلان غرب

شرایط شخصی رهبری برای تحصیل کارآمد 3

3. افشای انحرافات بینشی و رفتاری

یکی از رسالت‌های ولایت فقیه تبیین و تشریح اندیشه‌های انحرافی است که به نام اسلام بروز و ظهور می‌کنند. برخورد حضرت امام (رحمت الله علیه) با انجمن حجتیه، ‌عرفان‌های کاذب، گروهی تحت عنوان ولایتی‌ها در حوزه‌های علمیه، تخصص‌گرایی افراطی، دنیاطلبی و قدرت‌طلبی، اشرافی‌گری مسئولین و روحانیت، تأکید رهبری بر جذب حداکثری، تأکید بر وحدت و امنیت و منافع ملی، دمیدن روح امید و نشاط و ترسیم افق‌های روشن برای مردم، برخورد با سیاه‌نمایی‌ها، توجه به نهضت‌های آزادی‌بخش ملت‌های مسلمان و غیرمسلمان، تأکید بر تشکیل بسیج مستضعفان جهان و جهان‌شمولی اسلام، پیشگیری از سلطه‌ی منافقین و نهضت آزادی و امثال این‌ها از مصادیق نقش افشاگرانه‌ی ولایت فقیه در طول سال‌های انقلاب است.

http://siasi.porsemani.ir

شاخصه های عرفان از دیدگاه امام خمینی(رحمت الله علیه) 5

5. سالک سفرهای چهارگانه

عارفان در سیر و سلوک خود از دو مسؤولیت بزرگ سخن می گویند: یکی مربوط به خود و دیگری مربوط به جامعه و هم از این روست که بحث سفرهای چهارگانه را مطرح می کنند . (24) امام قدس سره این سفرها را با بیانی عمیق در آخر کتاب «مصباح الهدایة الی الخلافة و الولایة » ذکر کرده، می فرماید:
این چهار سفر برای هر صاحب شریعت و رسولی باید وجود داشته باشد، گرچه در عین حال مراتب آن ها با یکدیگر فرق می کند . زیرا بعضی از پیامبران که رسولند، مظهر اسم رحمت هستند و این ها در سفر اولشان ظهور اسم «الرحمن » را در همه عالم مشاهده می نمایند و در پایان سفر دوم به دست خواهند آورد که همه چیز در اسم «الرحمن » غرق است، لذا به هنگام بازگشت از این سفر با رحمت و وجود رحمانی به این جهان بازمی گردند و دوره نبوتشان محدود می شود . و به همین صورت است مظاهر دیگر اسماء به حسب اختلافی که در آنان در حضرت علمی نهفته است تا این که به مظهر اسم «الله » می رسد که چنین پیامبر سالکی در پایان سفر اول مشاهده می کند ظهور حق را با همه شؤونش و هیچ شانی از حق تعالی او را از شان دیگر حق مشغول نمی کند و انتهای سفر دومش به این است که همه حقایق را در اسم جامع الهی مستهلک می بیند و حتی خود او نیز در احدیت محض مستهلک می شود، پس با وجود جامع الهی به سوی خلق بازمی گردد در حالی که نبوت ازلی و ابدی و خلافت ظاهری و باطنی را داراست . (25)
آن گاه امام قدس سره می فرماید که این سفرها، حتی سفر چهارم، برای اولیای الهی نیز حاصل می شود، چنان که برای مولا امیرالمؤمنین و فرزندان معصومش علیهم السلام دست داد . بی تردید بعد از معصومین علیهم السلام هر کس که به آنان مانندتر و محرم تر است، به اندازه سعه وجودی خود می تواند از این سفرها برخوردار باشد و صاحب جلوات حق تعالی گردد و به توحید علمی و عینی نائل شود .
بسیاری از سالکان در دو سفر اول، در حد ظرفیت و قابلیت خود توفیق حضور پیدا می کنند، اما در بهره دهی این حضور و به تعبیر دیگر در سفر سوم و چهارم، توفیق چندانی ندارند . امام خمینی قدس سره در این دو سیر پایانی نیز گوی سبقت را از دیگران ربودند و به حق به زیباترین صورت این منازل را طی کردند . امام قدس سره سفر به سوی خلق و هدایت آنان را به بهترین شکل به پایان رسانده، با نشان دادن جمال الهی، سفره عشق عفیف و محبت الهی را به روی جامعه مشتاق به گرایش های مقدس گستراند و به عواطف انسانی جهت مثبت داد و آنان را از محبت های دروغین رهانید . این همه به برکت شوریدگی و دل بردگی و تابندگی دل نورانی امام رحمه الله بود و حقا امام مصداق کامل این سخن بود که:

عارفی کز نور حق تابنده شد عالمی از نور او پاینده شد
درد و داغش خلق را آرد خروش جمله گیرند پرچم حق را به دوش

پی نوشت ها:
24 ) ر . ک: امام خمینی: مصباح الهدایة الی الخلافة و الولایة، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام، تهران، 1372ش، ص 210 .
25 ) همان، ص 210 .

http://www.hawzah.net

مي‏گويند: ابوعبدالله بلخي در سفري با امام صادق عليه‏السلام بود. در راه مردم تشنه شدند، حضرت به ابوعبدالله بلخي گفت: «بنگر و ببين آيا چاهي را مي بيني؟» بلخي چاهي را پيدا کرد که هيچ آبي در آن نبود. سپس اما صادق عليه‏السلام بر لبه‏ي چاه رفت و گفت: «اي چاه! از آنچه خدا در تو قرار داده است ما را سيراب کن.» پس ناگهان آب شيريني از آن چاه شروع به جوشش کرد و همه از آن آشاميدند.
بلخي گويد: «مانند سنت موسي در ميان شما جاري است؟»
امام صادق عليه‏السلام فرمود: «آري الحمدلله.» 1

پی نوشت ها:
[1] بحارالانوار ج 47.

سزای جسارت و توهین

در کتاب «بحارالأنوار» آمده است:
مردی به دروغ ادعا کرد که امام حسن علیه‏السلام مبلغ هزار دینار به وی بدهکار است، در حالی که امام حسن علیه‏السلام مدیون او نبود. آنان در پی این مرافعه نزد شریح قاضی رفتند، شریح قاضی به امام حسن علیه‏السلام عرض کرد؛ آیا سوگند می‏خوری؟
حضرت فرمود: اگر این شخص (مدعی) سوگند بخورد من آن مبلغ را به او پرداخت خواهم کرد.
شریح به آن مرد گفت: این گونه سوگند بخور و بگو: به حق خدائی که جز او معبودی نیست و دانای پنهان و آشکار است.
امام حسن علیه‏السلام فرمود: من چنین سوگندی را نگفتم، بلکه بگو: سوگند به خدا؛ من از تو این مبلغ را طلبکارم و هزار دینار را بگیر.
آن شخص سوگند خورد و دینارها را گرفت، وقتی خواست از جایش برخیزد بر زمین افتاد و فورا مرد.
حاضرین از نحوه‏ی سوگند خوردن، از امام حسن علیه‏السلام پرسیدند: که چرا به همان سوگند اولی حاضر نشدند؟ آن حضرت فرمود:
خشیت أنه لو تکلم بالتوحید، یغفر یمینه ببرکة التوحید و یحجب عنه عقوبة یمینه.
قسم اولی دارای اقرار توحید و یگانگی خداوند بود، می‏ترسیدم اگر آن سوگند را بگوید، به برکت توحید، خداوند دروغ او را ببخشد، و از سزای کیفر دروغش بگذرد. 1

پی نوشت ها:
[1] بحارالأنوار: 43 / 327.

طی الارض به چین

می‏گویند: یکی از سلاطین مقتدر چین، وزیری داشت که بسیار مدبر و دانشمند بود. آن وزیر پسری داشت در کمال حسن جمال و پادشاه به او بسیار عشق و محبت می‏ورزید. خود شاه نیز دختری داشت در نهایت زیبائی و او را نیز بسیار دوست می‏داشت.
آن پسر و دختر یکدیگر را دیده و عاشق یکدیگر شده بودند، شاه بر این امر مطلع شد و هر دو را احضار کرد و امر کرد تا هر دو را کشتند.
پس از قتل آنها از جهت محبت زیادی که به آن دو داشت بسیار پریشان حال شده و راه چاره‏ای ندید. پس علما و بزرگان را طلب کرد و جریان قتل و ندامت خود را اظهار کرد و از آنها راه چاره‏ای خواست و گفت: «باید در زنده شدن آن دو چاره‏ای بیندیشید و الا همه‏ی شما را خواهم کشت. بدرستی که زندگی به درد من نمی‏خورد و من همه را قتل عام خواهم کرد »
آنها گفتند: «محال است که مرده، زنده شود».
ولی یکی از آنها گفت: «می‏گویند در مدینه شخصی به نام حسن بن علی می‏باشد که اگر او بخواهد، می‏تواند این دو را زنده کند. »
پادشاده گفت: «تا آنجا چقدر راه است».
گفتند: «شش ماه».
پادشاه به یکی از نوکران ماهر و دلیرش دستور داد که: «یک ماهه آن شخص را نزد من بیاور و الا ترا می‏کشم و عیالت را اسیر می‏کنم»
آن شخص که مسلمان بود، ناراحت و غمگین از شهر بیرون رفت. قدری که راه رفت، به چشمه‏ای رسید. از آب آن چشمه وضو گرفت و دو رکعت نماز خواند و روی خود را بطرف مدینه نمود و عرض کرد: «ای آقا! ای فریادرس درماندگان! ترا به حق جد و پدر و مادرت قسم می‏دهم که راضی نشوی این سلطان، مرا بکشد و عیال مرا اسیر کند، تو خود می‏دانی که من نمی‏توانم شش ماه راه را به یک ماه بیایم و برگردم. »
سپس سر خود را به سجده گذاشت و شروع به گریه کردن نمود.
ناگهان دید شخصی نورانی به او می‏فرماید: «برخیز».
آن مرد می‏گوید: «من برخاستم و گفتم: تو چه کسی هستی که نگذاشتی درد دل خود را با آقای خود حسن بن علی علیهماالسلام بگویم؟»
ایشان فرمود «من حسن بن علی بن ابیطالب هستم. گریه مکن! برو به شاه بگو من فلان وقت خواهم آمد. »
آن شخص به قدمهای امام حسن علیه‏السلام افتاد و بعد برگشت و پیام را به پادشاه گفت.
پادشاه نیز خوشحال شد و در آن وقت تعیین شده با جمع کثیری از شهر بیرون آمدند.
ناگهان چشمشان به جمال دل آرای آن بزرگوار افتاد.
سپس آن حضرت را با کمال اعزاز، داخل قصر سلطان کرده و پادشاه امر کرد که نعش دختر و پسر را آوردند و جریان را به عرض امام حسن علیه‏السلام رساند و خواهش کرد که آن حضرت از خداوند بخواهد آن دو را زنده کند.
امام حسن علیه‏السلام دستها را به دعا برداشت و گفت: «خداوندا! به حق جدم محمد مصطفی و پدرم علی مرتضی و مادرم فاطمه‏ی زهرا و برادرم سیدالشهداء، اینها را زنده بفرما ».
ناگهان هر دو آن دختر و پسر زنده شدند و سپس مجلس عقد بپا شد و آن حضرت دختر پادشاه را به پسر وزیر عقد کرده و عروسی ملوکانه‏ای برپا شد و بعد حضرت مراجعت کردند. [1[

پی نوشت ها:
[1] فضائل امام حسن مجتبی علیه‏السلام.

منبع:
Ashoora.ir