مدرسه علمیه الزهراء گیلان غرب

تاثیر نماز بر کاهش بیماری های قلبی و مغزی

«سکته قلبی» شایع ترین علت مرگ و میر در جهان به ویژه ممالک صنعتی است.(1) این شیوع بالا در کشور ما نیز صدق می کند.
به علاوه که سکته مغزی که به عللی تقریباً مشابه سکته قلبی ایجاد می شود، نیز عامل مهم در مرگ و بروز ضایعات متعدد روانی و جسمی،در ممالک مختلف به حساب می آید.
هر چند که عوامل متعدد و گوناگونی به عنوان علل ایجاد کننده «سکته» شناسایی شده اند،اما در این میان تاثیر روان بر ایجاد هر کدام از آن علل،منجر به این شده است که امروزه سکته ها را به عنوان قسمتی از اختلالات روان تنی (بیماری هایی که بر اثر تاثیر روان بر جسم ایجاد می شوند) بشناسیم.
مطالعات دانشمندان و مطالعات تکمیلی پزشکان در سال های اخیر،این فرضیه را مسلم کرده است که بین نوع شخصیت افراد و بروز سکته قلبی و مغزی رابطه تنگاتنگی وجود دارد.
به علاوه این نکته مشخص است که استرس های مداوم و طولانی با ایجاد شرایط خاص،در رگ های خون دهنده به قلب و مغز،زمینه را برای بروز سکته در این اعضا مساعد می سازد.در این باره، بسیاری از مؤلفان گزارش داده اند که در موارد بسیاری،فشار های شدید حرفه ای، نگرانی های خانوادگی یا مالی،افسردگی و خستگی قبل از بروز سکته قلبی وجود داشته است.
این مؤلفان نشان داده اند که سطح کلسترول در خون افرادی که تحت فشار فکری هستند،بالا می رود و احتمال تشکیل لخته های خونی در رگ های قلب را که منجر به بروز سکته می شود،افزایش می دهد.

برخی متخصصان نیز یکی از مهم ترین عوامل منجر به سکته مغزی را تنی هیجانی که در پاسخ به گرفتاری ها، کشمکش های روانی و استرس ها به وجود می آید،ذکر کرده اند.
تنش های هیجانی که در پاسخ به گرفتاری ها،کشمکش های روانی و استرس ها به وجود می آید،ذکر کرده اند.(2)
بر این اساس حتی برای درمان مبتلا یان به سکته که جان سالم به درمی برند، علاوه بر درمان های طبی مختلف،استفاده از داروهای روانپزشکی و حتی روان درمانی و رفتار درمانی نیز توصیه می شود. (3)
توجه به این نکته مهم است که هر عاملی که سبب تخفیف استرس ها و ایجاد امنیت روانی در شخص شود و هر عاملی که بتواند در برقرار کردن شخصیت متعادل در افراد مؤثر واقع شود، می تواند تاثیر چشمگیری بر کاهش میزان سکته های قلبی و مغزی بگذارد.«نماز» به عنوان سر چشمه درک و شناخت انسان از خویش و خالق خود،با ایجاد ثبات در شخصیت و ایمنی بخشی در مقابل استرس ها،خطر ابتلا به سکته های قلبی و مغزی را به شدت کاهش می دهد.
برخی دانشمندان در مجموعه نوشتار های خود از احساس امنیت روانی که بر اثر نماز برای انسان حاصل می شود و نقش حفاظتی که نماز در مقابل اضطراب ها و استرس های حاد و مزمن زندگی ایفا می کند،سخن گفته اند و همواره راجع به تاثیر نماز بر پیشگیری از اختلالات شخصیتی و راه هایی که نماز از آن طریق شخصیتی با ثبات و متعادل برای انسان ایجاد می کند،سخن گفته اند.
با توجه به تحقیقات انجام شده و نظر به اینکه اثبات شده در بروز سکته های قلبی و مغزی،علاوه بر نوع شخصیت افراد،استرس های حاد و مزمن زندگی نیز نقش مؤثری دارند،می توانیم به این نکته درخشان دست یابیم که عبادت،راز و نیاز و برخورداری انسان از معنویت،به او ثبات شخصیت می بخشد و افزایش ایمنی در مقابل استرس ها را موجب می شود.از این رو خطر ابتلا به سکته های مغزی و قلبی به شدت کاهش می یابد و سلامت جسمی در پرتو سلامت روح و روان به آرامش نزدیک می شود.
منابع:
1. ترجمه مبانی طب سیسیل،بیماری های قلب و عروق
2. روانپزشکی لینفورد-ترجمه زیر نظر دکتر عظیم وهاب زاده،صفحه 173
3. ترجمه سیناپس روانپزشکی کاپلان،سادوک،جلد 3،صفحه203

گردآورنده: فاطمه علی مردی

بچه ها

اگر شهر هم سقوط کرد

و دست دشمن افتاد

نگران نباشید

آن را دوباره فتح می کنیم

مواظب باشید که ایمانتان سقوط نکند.

شهید جهان آرا

گیرم که جنگ جملی هست غمی نیست

یک فتنه بین المللی هست غمی نیست

ما تجربه کردیم که در لحظه فتنه

تا رهبرم سید علی هست غمی نیست.

آیت الله مصباح یزدی:

با اینکه خداوند در قرآن کریم وعده استجابت
دعا را داده و فرموده:«ادعونی استجب لکم»(1)
چرا معمولاً دعاها مستجاب نمی شوند؟
آیا استجابت دعا شرایطی وجود دارد؟
برای همه کسانی که به امر الهی به دعا می پردازند،این سؤال مطرح می شود.علمای علم کلام می گویند:تخلف در«وعید»ممکن است و چنین کاری عقلاً قبیح نیست؛ولی تخلف در«وعده»عقلاً قبیح است و انجام فعل قبیح بر خداوند محال است.پس تخلف از اجابت که در این آیه«وعده»داده شده عقلاً قبیح است.به فرض آنکه هیچ دلیل عقلی نیز بر این مطلب نداشته باشیم.خود قرآن می فرماید:«ان الله لا یخلف المیعاد»خداوند در وعده خود تخلف نمی کند.
همین آیه کافی است که ما منتظر اجابت همه دعاهای خود از سوی خداوند باشیم.با توجه به لزوم وفای به وعده و تاکید الهی بر این مطلب،پس علت مستجاب نشدن دعای ما چیست؟
این مطلب مکرراً از ائمه اطهار (علیه السلام) سؤال می شود و آن بزرگواران نیز متناسب با فهم سؤال کننده جواب هایی به اشخاص گوناگون می دادند.در بعضی از روایات،برای دعا کننده شرایطی ذکر شده یا برای دعا،آداب یا اوقات خاصی تعیین شده است.
این موارد به معنای مقید کردن اطلاق آیات است؟یعنی آیا دعای ما به شرطی مستجاب می شود که در فلان زمان،فلان مکان و فلان حال باشد؟اگر در غیر از اوقات و حالات خاصی باشد وعده خداوند تحقق نخواهد یافت؟یا اینکه این روایات معنای دیگری دارد؟
آنچه از ظاهر این آیه به نظر می رسد این است که اطلاق کلی دارد و احتمال مقید بودن آن بسیار ضعیف است.برای توضیح مطلب، مثالی ذکر می شود:اگر انسان سخاوتمندی،عده ای را به میهمانی دعوت کند و پس از حضور آنان از اغلب آنها پذیرایی نکند،آیا به او اعتراض نمی کنند که چرا به وعده خود عمل نمی کنی؟و اگر او پاسخ دهد که چون لباس های شما تمیز نیست یا مثلاً چند دقیقه دیر آمده اید،قابل قبول است؟خیر،چون دعوت او مطلق بوده و چنین شرایطی در آن ذکر نشده بود.پس لازم است او به وعده خود عمل کند و از همه آنان پذیرایی کند،مگر آنکه دلیل قطعی بر تقید کلام او وجود داشته باشد.
1- «ادعو»یعنی چه؟آیا معنای«دعا»این است که خواسته خود را بر زبان بیاوریم،هر چند معنای آن را نفهمیم؟یا حتی اگر معنای آن را می فهمیم به آن توجه نداشته باشیم؟یا در صورت توجه به معنای آن با میل باطنی مان موافق نباشد؟
دعا باید همراه با خواست جدی قلبی باشد و انسان در وقت دعا توجه داشته باشد که چه می خواهد.واقعیت این است که بسیاری از دعا های ما از روی عادت و صرف لقلقه زبان است؛عادت کرده ایم بعد از نماز،چند جمله دعا کنیم بدون اینکه توجه جدی داشته باشیم و واقعاً درخواست از خدا داشته باشیم.
2- دعا باید مصداق«ادعونی»باشد؛درخواست فقط از خدا باشد.اگر انسان شرایط مذکور را رعایت کند،ولی دل او متوجه به خدا نباشد واقعاً دعا نکرده است؛مثلا ما درخواست علم می کنیم. واقعاً هم علم را دوست داریم،در درخواست خود نیز جدی هستیم اما تصور می کنیم که عالم شدن به خدا ربطی ندارد و فقط به سعی و کوشش خودمان بستگی دارد.
علت عدم استجابت اینگونه دعاها این است که آنها اعتقادی به قدرت خدا ندارند و به واقع از او چیزی نمی خواهند.بنابراین،دعای واقعی آن است که درخواست از خدا باشد و معتقد باشیم که اعطای مطلوب تنها به دست اوست،و گرنه نوعی تشریفات خواهد بود.

با اشک هاش دفتر خود را نمور کرد
در خود تمام مرثیه ها را مرور کرد
ذهنش ز روضه ها ی مجسم عبور کرد
شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد
احساس کرد از همه عالم جدا شده است
در بیت هاش مجلس ماتم به پا شده است
در اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت
وقتی که میز و دفتر و خودکار دم گرفت
وقتش رسیده بود به دستش قلم گرفت
مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفت
باز این چه شورش است که در جان واژه ها ست
شاعر شکست خورده طوفان واژه هاست
بی اختیار شد قلمش را رها گذاشت
دستی زغیب قافیه را کربلا گذاشت
یک بیت بعد ، واژه ی لب تشنه را گذاشت
تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت
حس کرد پا به پاش جهان گریه می کند
دارد غروب فرشچیان گریه می کند
با این زبان چگونه بگویم چه ها کشید
بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید
او را چنان فنای خدا بی ریا کشید
حتی براش جای کفن بوریا کشید
در خون کشید قافیه ها را ، حروف را
از بس که گریه کرد تمام لهوف را
اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت
بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت
این بند را جدای همه روی نیزه ساخت
“خورشید سر بریده غروبی نمی شناخت
بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود”
اوکهکشان روشن هفده ستاره بود

خون جای واژه بر لبش آورد و بعد از آن …
پیشانی اش پر از عرق سرد و بعد از آن …
خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن …
شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن …
در خلسه ای عمیق خودش بود و هیچ‌کس
شاعر کنار دفترش افتاد از نفس…

اشعار حمید رضا برقعی

گردآورنده: منتظر